İnsan her zaman acı çeker…Bu bazen çok olur.Bazen az acı çeker.Bazen parası olduğunu için.Bazen parasız olduğu için.Sevdiği için, sevildiği için, karşılık göremediği için.İnsan bazen mutluluktan bile acı çeker…Peki insan nasıl mutlu olur?İnsan nasıl acı çekmekten kurtulur?

Sorular sorular…Hayatımdaki bir çok soruyu çözmek için soru soru soruyorum kendime…Ama sorulara cevap veremiyorum çünkü büyük bir çıkmazdayım…

Aslında sorular çok ama bu sorulara kim cevap verebilir ki?Şuda var!Son bir soru:

Acı çekmedim diyen bir insan,canlı var mıdır?

Bu sorunun cevabı açık sanırım: yoktur.Her mağluk acıyı tatmıştır…

Öyle yada böle işte bir şekilde tattık o acıyı.Ama o acı bazen öle bir hal alıyor ki sorma gitsin!

Birazda olsun size şu berbat halimi anlatsın Nazım Hikmet ustanın ve güzel şiiri;

Durup dururken içimde bir şeyler kopup tıkıyor boğazımı,
Durup dururken sıçrayıp kalkıyorum yarıda bırakıp yazımı,
Durup dururken rüya görüyorum bir otelde, holde, ayakta,
Durup dururken çarpıyor alnıma kaldırımdaki ağaç,
Durup dururken bir kurt uluyor aya karşı bahtsız, öfkeli, aç,
Durup dururken yıldızlar inip sallanıyor bir bahçede, salıncakta,
Durup dururken mezardaki halim geçiyor aklımdan,
Durup dururken kafamda bir güneşli duman,
Durup dururken hiç bitmeyecekmiş gibi bağlanıyorum başladığım güne,
Ve her seferinde sen çıkıyorsun suyun yüzüne…

Ben ne hallere düşümüşüm bilmem ki.Ne yapıyorum ne diyorum nerden bileyim.Ben çoktan vazgeçmişim kendimden.

Herkes bunları söyler ama hangisi içten söylerken…Ben daha öncede söyledim bunları ama itiraf etmek gerekir ki şuan ki kadar ciddi değildim…

Şimdi gelelim bu başlığa..Ahmet kardeşim neden başlık “Çekip Gitmek”?

Ah be dostlarım günlerdir düşünüyorum…Çekip gidersem, yok olursam ne kaybederim diye..Başka bir yerden yeniden “Sil Baştan” başlamak bana ne kazandırır ne kaybettirir diye sürekli düşünüyorum..

Ama bir gerçek gördüm.O kadar düşündüüğüm bir işe yaramıştı!Benim kaybedecek hiç bir şeyim yoktu!Ben zaten başkasının mutluluğu ile yaşıyordum.Ben ruhumu çoktan teslim etmiştim..Ama bugüne kadar durduysam sırf beni düşünenler ve bana değer veren nadir insanlar için durmuştum…

Ve sırf onlar için bu acıya bu mutsuzluğa katlanıyordum.Ama… ama.. ama… ben daha ne kadar dayanabilirim ki bu 17 yıldır süregelen acıya…?

…