bu arada ankara biletini de aldım haydi kolay gelsin.

Bilindiği üzere millet bir not derdi var bende yok neden mi paçayı kurtardım kesinlikle kalmıyorum Zaten kalmam mümkün değil ağırlıklı yıl ortalaması 65 lerde üstünde daha…Bilindiği üzere anadolu liseselerinde sınır 55 yani paçayı sağlam kurtardım ama benim derdim karnede 1 olmasın zaten yok gibi. Bir edebiyat var.Kardeş sen git ilk dönem 1 olan matı ve geoyu 3 düşür edebiyatı 1 olcak iş mi yaa

komediyim len ben. ama not felan takmıyorum valla… hayat boş, dersler hoş hadi iç iç coş

saçmaladım dimi?

Ne olursa olsun işte benimde var bir hesabım sizde bir soru sormak isterseniz sizi

http://www.formspring.me/hyperend adresinden alalım sorun bakalım.

İnanın bunları sizin için yazmıyorum İlerisi için birer anı ve içimdekilerin dışa vurumu.

Bugünlerde bende bir teori merakı başladı sormayın gitsin!

Aslında bu merakın başlaması içimdeki psikolojinin alt-üst olmasıdır…Doğrudur kabul ediyorum son günlerde-aylarda kendimi acayip kaybediyorum…Doğrusu şuan ne kadar kendimdeyim bilmiyorum =D

Neyse geçelim bunları aklıma başka şeyler geliyor canım yanıyor sonra :S

Arkadaşlar bendeki komplo teorisi üretme merakı nasıl başladı inanın bilmem.Doğrusu ürettiklerim teori mi onuda bilmiyorum Yapıyorum işte birşeyler

Of ahmet yine çok konuştun ileri ki yazılarda neyin ne olduğunu görürsünüz!.

Bugünlerde acayip bir jazz sevdası başladı sormayın gitsin!..

Of abi ya kendimden geçiyorum resmen dinlerken…

Özellikle Azam Ali…

Kesinlikle tavsiye ederim…

durun düzenleme yapıyorum aklıma şuan fizy.com geldi. orada her bok var kesin vardır dedim arattım yeminki var

azam ali&mercan dede – dem

azam ali – abode

azam ali – forty one ways

azam ali – the hunt

bu kadar yeter. dahası için azam ali hanımefendinin kendi sitesini ve myspacesini ziyaret edebilirsiniz. bunun için gugil amcaya danışın.

yok benim için çok fazla diyorsanız eğer! ki o zaman

http://fizy.com/#q/azam+ali şurdan alak sizi dostlar.

Yüksek Ökçeler Kapağı

Kitap aşkı çok küçük yaşlarda başlamıştır.Ben okula gitmeden ufak tefek hikaye kitapları okurdum…Gün geçti okuduğum kitaplarda büyüdü ben gibi…

sanırım 7. sınıftaydık.Ömer Seyfettin ustamızın bir çok kitabını okumuştum.Ama beni etkileyen bir kitabı var:

Yüksek Ökçeler….

Bu kitap beni o kadar çok etkiledi ki…

Anlatmak mümkün değil…

Zaten bu yazıyı yazma sebebimde onu okuduğumu söylemekti.Ama gerçekten müthiş bir romandı.Küçük büyük herkes okumalı diye düşünüyorum…

Burda kitap hakkında bir şey söylemem doğru olmaz.O yüzden okuyupta anlamanız lazım arkadaşlar…

Ömer Seyfettin‘i de saygıyla anıyoruz burdan…

İyi günler..

Bugüne kadar hep hata yaptıktan sonra birşeyleri anladım…Hep hatalarla öğrendim.Ama şimdi?

Hata yapmaktan korkuyorum.Çünkü bu sefer gerçekler acı sanırım…

Hata yapmak basit aslında…Hata ve sonrasıda…Ama ben bu sefer korkuyorum..

Susuyorum…Sabrediyorum…ve bekliyorum…

Hiç olmadığım kadar sessizim…

Sadece susuyorum olacakları bekliyorum…

Ama sonumun hâyır olduğunu söylemek çok zor…

İlk defa oluyor böyle bir şey…Bir insana katlanıyorum.Beni kırmasına, beni üzmesine ses çıkar”a“mıyorum…Çünkü kaybetmek korkusu ağır basıyor...Korkuyorum hiç olmadığım kadar…

Yanlış yapıyorum biliyorum… Belkide ” hata ” yapıyorum.Bunuda görmezden geliyorum.Biliyorum biliyorum ama susuyorum…

Sürekli tükeniyorum…Bitiyorum…İçim kan ağlıyor ama yine de susuyorum…Hiç olmadığım kadar çok susuyorum…

Ama bunları hak etmedim…

Ben belkide hak ettim.İstereyek, görerek devam ettim…Acıyı mutluluk yaptım kendime…

Hayattan umudunu kesmiş birinin zaten yapacak başka hiç bir şeyi yok inanın bana…Kendimi kandırıyorum…Umutsuzluklarla boğulurken hala umut diyorum umut.Biraz olsun yeter diyorum…

Ama ama ama … hayat sadece bir oyun.

Bende sadece bir piyonum…

Nedir bu hayatın bana çektirdiği çile…?

Nedir bu düzen, hiyerarşi…?

Bıkamıyorum bile!..Çünkü ufakda olsa mutluyum…O mutluluk için umutsuzluktan umut bekliyorum hayatta kalabilmek için…

Kendime neden böyle yaptığımıda anlamıyorum?

Neden az mutluluk için acı çekiyorum…?

Peki hayatımın tek suçlusu ben miyim?

Ahmet’in hayat panoraması o kadar karışık ki!…İnanın hayatımı sadece 4 kişi bir de ben biliyorum!

Hayatımı bilen 4 kişide farklı yönlerini biliyor…

Birisi ailevi ve iç dünyamın yarısını…

Birisi benim iç dünyamı..

Birisi benim gelişi güzel berbat hayatımı…

Birisi içinde o aşk denen yenik düştüğüm ama yaralı olarak savaştığımı duyguyu…

Peki ben ne biliyorum? Neden bile bile hata yapıyorum? Neden hala suçlu durumuna düşüyorum?Neden sürekli ben kırılıyorum? Sebeb nedir? Amaç nedir?

Amaç da sebebte hayatta kalabilmek midir?

Sürekli ölümün kıyınsında yaşayan her insan kendini tanrı olarak gördüğü o insana bağlar mı?

evet…evet…evet…

İnsanları kıramıyorum. Hele bazılarını hiç ama hiç kıramıyorum.Onlara kendimden çok değer veriyorum…O değerden vazgeçemiyorum çünkü kendimden de vazgeçmiş olacağım…

Ama bu Ahmet kendinden çoktan vazgeçmedi?Eee? Eee ahmet neden hayatı böyle yaşıyorsun? Sorarım sana neden sürekli kırılan sen oluyorsun?Ama neden kıramıyorsun?

Bunun adı iyilik midir? Yoksa nedir?

Fedakârlık yapıyorsun ahmet sonuçlarınada katlanıyorsun…Acı sonuçlara..

Derseniz şimdi lan ahmet aylardır dilinde bir acı, bir mutluluk, bir umutsuzluk gidip geliyor?

Olum sen  psikopat mısın? manyakmısın? neden melankolik takılıyorsun?

İnanın bile bile böyle davranmıyorum…Sürekli mutlu olmak için çabalıyorum…Olmasamda olmuş gibi gözüküyorum…

Evet içimdekileri bir nebze olsun döktüm sanırım…ama sanmayın ki hayatım bundan ibaret değildir…

Son bir sözle bitirmek isterim;

“Birine kendinden çok değer verme, o değeri geri alacağın zaman gücün yetmez…”

Ama bundan sonra yazma kararı aldım.Günlük olayları, hayatın aksayan yönlerini vs vs vs…

Ama yazılarımı okumakla beni anlamamazsınız… =D

neyse devam edeceğiz.