Fedakarlık yapıyorsan sonuçlarına katlanacaksın…

Nedir benim bu bitmeyen çilem!..

Nedir bu hayatın bana çektirdiği çile…?

Nedir bu düzen, hiyerarşi…?

Bıkamıyorum bile!..Çünkü ufakda olsa mutluyum…O mutluluk için umutsuzluktan umut bekliyorum hayatta kalabilmek için…

Kendime neden böyle yaptığımıda anlamıyorum?

Neden az mutluluk için acı çekiyorum…?

Peki hayatımın tek suçlusu ben miyim?

Ahmet’in hayat panoraması o kadar karışık ki!…İnanın hayatımı sadece 4 kişi bir de ben biliyorum!

Hayatımı bilen 4 kişide farklı yönlerini biliyor…

Birisi ailevi ve iç dünyamın yarısını…

Birisi benim iç dünyamı..

Birisi benim gelişi güzel berbat hayatımı…

Birisi içinde o aşk denen yenik düştüğüm ama yaralı olarak savaştığımı duyguyu…

Peki ben ne biliyorum? Neden bile bile hata yapıyorum? Neden hala suçlu durumuna düşüyorum?Neden sürekli ben kırılıyorum? Sebeb nedir? Amaç nedir?

Amaç da sebebte hayatta kalabilmek midir?

Sürekli ölümün kıyınsında yaşayan her insan kendini tanrı olarak gördüğü o insana bağlar mı?

evet…evet…evet…

İnsanları kıramıyorum. Hele bazılarını hiç ama hiç kıramıyorum.Onlara kendimden çok değer veriyorum…O değerden vazgeçemiyorum çünkü kendimden de vazgeçmiş olacağım…

Ama bu Ahmet kendinden çoktan vazgeçmedi?Eee? Eee ahmet neden hayatı böyle yaşıyorsun? Sorarım sana neden sürekli kırılan sen oluyorsun?Ama neden kıramıyorsun?

Bunun adı iyilik midir? Yoksa nedir?

Fedakârlık yapıyorsun ahmet sonuçlarınada katlanıyorsun…Acı sonuçlara..

Derseniz şimdi lan ahmet aylardır dilinde bir acı, bir mutluluk, bir umutsuzluk gidip geliyor?

Olum sen  psikopat mısın? manyakmısın? neden melankolik takılıyorsun?

İnanın bile bile böyle davranmıyorum…Sürekli mutlu olmak için çabalıyorum…Olmasamda olmuş gibi gözüküyorum…

Evet içimdekileri bir nebze olsun döktüm sanırım…ama sanmayın ki hayatım bundan ibaret değildir…

Son bir sözle bitirmek isterim;

“Birine kendinden çok değer verme, o değeri geri alacağın zaman gücün yetmez…”